Waar is "Bergrgrt" als je hem nodig hebt ?

Geplaatst op 28-09-2016 om 22:52 uur

Waar is “Bergrgrt”als je hem nodig hebt?

Hoe ‘Het Familiediner’ de Schiedamse zendmachtiging had kunnen beïnvloeden!

We keken er al enige tijd naar uit: het advies over de zendmachtiging aan het
Commissariaat voor de Media. Als er naast de Stadsomroep/LookTV nog een andere
kandidaat die zendmachtiging voor de komende vijf jaar zou willen hebben, dan
zou dat PopUpTV zijn, en tussen die twee boterde het niet. Al ver voor bekend
was dat beide kandidaten “in beeld” waren [er zijn geen prijzen te winnen met het
juiste aantal radio- of TV-gerelateerde tekstdelen!] hoorden we al hoe veel
slechter de andere kandidaat was. Het zou dus spannend worden!

Dit voorjaar was eerst de startnotitie aan de orde. Daar heb ik namens de PvdA
gepleit voor het opdelen van het subsidiebudget, in drie componenten: het
basisbedrag volgens landelijke norm (circa € 40.000), en dan een algemeen
budget van € 80.000 en een prestatieafhankelijke subsidie van € 40.000, om
innovatie, kwaliteit en vooral SAMENWERKING te bevorderen. Een bonus op
samenwerking. En natuurlijk niet zo maar samenwerken, met ongeacht wie, maar
juist een bonus op samenwerking met de andere kandidaat-zendgemachtigde. En de
raad volgde, in grote meerderheid, de suggestie van de PvdA.

Waarom zouden die twee met elkaar moeten samenwerken? Omdat beide clubs pluspunten hebben, omdat ze elkaar mooi kunnen aanvullen, omdat de één gevestigd is en een vast publiek heeft en de ander dynamisch is en nieuw publiek lijkt te kunnen
aanboren. Wat de één niet heeft, heeft de ander, qua faciliteiten, ervaringen
of diversiteiten. Zou samenwerking een eitje zijn? Nee. Absoluut niet. De
steken onder water en slagen onder de gordel waren talrijk; onvolwassen en
onfatsoenlijk gedrag. Daar zou de portefeuillehouder uit het college een stevige
klus aan hebben.

Het is er uiteindelijk niet van gekomen. Het college koos nipt voor PopUp en de
raadscommissie was aan de beurt. En daar was de Stadsomroep die een boekje open
deed over PopUp. Misschien omdat het college had voorgesteld om te kiezen voor
PopUp maar het was niet verstandig om die emotie zo uit te spreken. De
Stadsomroep stond echt met 1-0 achter.

Maar de raadscommissie weigerde vooral te accepteren dat er voldoende was gedaan om
de kemphanen tot elkaar te brengen. Namens de PvdA heb ik toen voorgesteld om
beide kandidaten te doen beseffen dat samenwerking het enige perspectief was:
voor PopUp de zendmachtiging en het basisbedrag, voor de Stadsomroep € 80.000 =
de helft van huidige subsidie. En dan € 40.000 als bonus voor het geval er een
samenwerkingsverband zou komen. Alleen wanneer ze tot samenwerking zouden
komen, zou er € 160.000 zijn. Ik heb met nadruk verzocht om dat idee een kans
te geven, door het niet meteen te becommentariëren of af te wijzen. Het moest de
kans krijgen om door te dringen, en de tijd om het besef te doen groeien:
alleen samen kunnen we door. Ik rekende erop dat die tijd zou ontstaan omdat de
raadscommissie nog niet zou willen kiezen. Die tijd kwam er omdat men een
laatste poging wilde: een bemiddelaar was nodig, media-tion!

De portefeuillehouder zette laag in en gaf weinig hoop op een goede afloop. En dat
ideetje van de PvdA kon natuurlijk helemáál niet. En zo werd de speel-,
bemiddelings- en onderhandelingsruimte heel erg klein! Het is nog knap dat de
bemiddelaar voortgang wist te boeken maar uiteindelijk sneuvelde dat weer op de
triomfantelijke insteek van PopUp om een meerderheid in het bestuur van een
nieuwe koepel op te eisen, waar de Stadsomroep juist bereid leek te zijn de
toekomstvisie van PopUp te omarmen. En zo werd het 1-1: onbeslist!

En toen dacht ik aan Bert van Het Familiediner. Bert had kunnen helpen. Die
waarschuwt ook dat er geen garanties zijn maar die gaat wel blijmoedig op pad,
en buiten beeld is er een heel team dat dit proces begeleidt want één zo’n
bezoekje met camera is niet genoeg om ruziënde familieleden tot elkaar te
brengen. En gratis dineren is onvoldoende reden om jarenlang opgebouwde wrok
opzij te schuiven. Vreemde ogen kunnen dwingen, kunnen een besef doen groeien
dat er meer is dan een voorgeschiedenis.

De PvdA-fractie heeft lang getwijfeld en dat heb ik in de extra raad ook
uitgesproken. Het gold voor meer fracties. Dat zeiden ze ook “off camera”. Ik
had de pest in over het traject, over gemiste kansen, over een gebrek aan
geloof in een beter resultaat dan kiezen tussen twee incomplete kandidaten die
bij elkaar meer dan 100% product zouden kunnen leveren. Eigenlijk was ik er wel
tevreden over dat we alle opties die op tafel lagen een stem hebben gegeven. We
waren deze vergadering met vier raadsleden dus één optie kreeg een tweede, mijn
stem. Uiteindelijk heb ik gekozen voor de Stadsomroep, maar met veel chagrijn.

De raad was aan zet. Had de raad meer kunnen doen? De raad kan niet vanuit de
raadsbanken onderhandelingen voeren; dat hoeft ook niet want daarvoor hebben we
‘functionarissen’ ingehuurd: het college. En daar had de raad wellicht beter op
moeten letten: als de verantwoordelijk portefeuillehouder van begin af aan niet
gelooft in het slagen van een opdracht van de raad om
kandidaat-zendgemachtigden tot elkaar te brengen, -en dat heeft hij letterlijk
gezegd- dan moet je iemand daar niet mee belasten. Dat was blijkbaar geen
tactische uitspraak om de verwachtingen te temperen maar een verzoek om het hem
niet te vragen. Dat is dan les 1: beter luisteren naar de boodschap achter de
uitspraak! Ook een burgemeester is menselijk.

Les is volgens mij niet dat een raad er nu eenmaal is om keuzes te maken, ook als
het lastige keuzes zijn. Dat weten we al lang, hoewel er altijd fracties zullen
zijn die liever niet willen kiezen. Les 2 is dat de zekerheid dat de raad uiteindelijk
een keuze tussen twee kandidaten gaat en kan maken, ook negatief kan uitwerken
op de motivatie om die raad één mooi voorstel te doen waarmee het kiezen tussen
twee strijdende kandidaten wordt voorkomen. Een beetje zoals iemand die een
bijeenkomst moet plannen voor tien personen maar meteen één datum en tijd kiest
want “het lukt toch nooit dat iedereen kan dus ik doe ook de moeite maar niet
om het beter te plannen!” Het programma van Bert werkt niet wanneer hij alleen
zou aanbellen, zou uitnodigen om te komen dineren en na het “Nee” alleen maar
zou vragen of iemand dat echt zeker weet.

Na de melding vóór de zomer dat beide kandidaten niet meer met elkaar zouden
praten, had er geen berusting moeten zijn (“nou ja, de raad zal wel kiezen!”)
maar energie, een offensief, een drukketel, een sessie die alleen wordt
afgesloten als de kandidaten het eens zijn. Een…. Bert?

Tja, Bert had niet echt kunnen helpen, dat snap ik ook wel. Maar gisteravond heb ik
in gedachten Bert aangeroepen. En bij die naam hoor ik altijd een echo zoals
Ernie in Sesamstraat zijn makker roept, met een soort g-klank erin: “Bergrgrt,
Bergrgr!” Bert, waar was je?

Peter Groeneweg

Naar het nieuwsoverzicht